ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ «ΟΧΙ» 1940 ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ

Δεν ξεχνώ ότι είμαι Έλληνας....

Δεν ξεχνώ αυτούς που αγωνίστηκαν για την ελευθερία μου....

Δεν ξεχνώ εν όψει της Εθνικής επετείου

28ης Οκτωβρίου 1940

να αναρτήσω την Ελληνική Σημαία στο μπαλκόνι μου....

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΚΙΔΗΣ Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ!

Όταν στις 27 Απριλίου του 1941 τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής μπήκαν στην σκλαβωμένη ανοχύρωτη Αθήνα, μια δύναμη κατακτητών ανέβηκε στον ιερό βράχο του Παρθενώνα. Αποστολή της ήταν να κατεβάσει την Ελληνική σημαία και στην θέση της να υψώσει την μισητή Γερμανική σημαία.

Το σύμβολο της Ελληνικής ελευθερίας φύλαγε, – τιμητικός παραστάτης – ένας Έλληνας φαντάρος. Ο Πόντιος στην καταγωγή Κωνσταντίνος Κουκίδης.

Η τότε Ελληνική στρατιωτική διοίκηση είτε τον είχε ξεχάσει, μέσα στην γενική διάλυση που ακολούθησε την κατάρρευση του μετώπου, είτε τον είχε αφήσει σκόπιμα χωρίς διαταγές, έρμαιο των σκληρών ωρών που κύλαγαν, αντιμέτωπο με την μοίρα του και τον Θεό, με μόνο κριτή και ανώτερό του, την δική του συνείδηση “τοις κείνων ρήμασιν πειθόμενον”.

Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.

“ΟΧΙ”! Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ’ αυτά οι Έλληνες….
Οι Γερμανοί το περίμεναν… Είχαν λοιπόν προσχεδιάσει τις κινήσεις τους.
Μια ξερή διαταγή του επικεφαλής τους έκανε έναν στρατιώτη να κινηθεί. Ενώ οι συνάδελφοί του κρατούσαν ακίνητο τον Έλληνα, μπροστά στις κάννες τον πολυβόλων και των περιστρόφων τους. Ο Ναζί έκανε αυτός κανονική υποστολή του συμβόλου της Ελληνικής ανεξαρτησίας και ελευθερίας, την δίπλωσε προσεκτικά με σεβασμό και, σαν εκδήλωση φιλίας κι εκτίμησης (έτσι είχε αποφασίσει η προπαγάνδα τους), την παρέδωσε στον Έλληνα….

Ατάραχα με μια βαθιά αποφασιστικότητα χαραγμένη στο πρόσωπό του την πήρε το παλληκάρι. Δεν είχε που να την παραδώσει, ούτε σκόπευε να το κάνει. Τυλίχτηκε λοιπόν μπροστά στα κατάπληκτα μάτια των Γερμανών, που μαρμαρωμένοι από το αναπάντεχο, δεν πρόλαβαν ν’ αντιδράσουν, προχώρησε, ως την άκρη του βράχου.. Από εκεί, έχοντας την Ελληνική σημαία σάβανο ιερό, πάνω στο κορμί και βάλσαμο στην πληγωμένη του καρδιά, πήδησε στο κενό και κομματιάστηκε στα σκληρά ριζόβραχα του Ιερού Βράχου.

“Ου καταισχυνώ
όπλα τα ιερά,
ουδ’ εγκαταλείψω
τον Παραστάτη
ότω αν στοιχήσω”.

Τραγούδησαν εκείνη την στιγμή, μαζί με την ψυχή του Κωνσταντίνου Κουκίδη και εκατομμύρια αιωνίων Ελληνικών ψυχών.
Ήταν οι ψυχές εκείνων που από την βαθιά αρχαιότητα, αυτόβουλα κι ευσυνείδητα, είχαν κατά καιρούς θυσιαστεί για την Ελληνική Ελευθερία.

Ήταν οι ψυχές που άψογα συνταγμένες περήλαυναν στον Αττικό αιθέρα, μπροστά από τα δακρυσμένα για τη νέα θυσία μάτια των Καρυάτιδων.

Άλλα μάτια δεν υπήρχαν να τον δουν και η θυσία του νέου ήρωα, θ’ αργούσε πολύ να μαθευτεί στους σκλαβωμένους Έλληνες.

Σημαιοφόρο στην παρέλασή τους οι ψυχές αυτές, είχαν την ψυχή του Κωνσταντίνου Κουκίδη. Του Έλληνα στρατιώτη από τον Πόντο, που με τον τρόπο του θανάτου του, έγινε κήρυκας και σημαιοφόρος της Ελληνικής Αντίστασης.

Η θυσία του όμως είχε ένα άμεσο αποτέλεσμα.

Με διαταγή της Γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης, αποφασίστηκε αμέσως, όπως τόσο στον βράχο της Ακρόπολης, όσο και στο Δημαρχείο της Αθήνας, ν’ ανεμίζει ελεύθερα η γαλανόλευκη, έστω και δίπλα στο μισητό σύμβολο της κατάκτησης. Και σε λίγο το μέτρο αυτό επεκτάθηκε σε όλα τα Ελληνικά δημόσια κτήρια!

Αυτό ίσχυσε σ’ όλη την διάρκεια της κατοχής και μόνον στην Ελλάδα!

Χάρη λοιπόν στη θυσία του Κωνσταβτίνου Κουκίδη, η Ελληνική σημαία παρέμεινε στην Ακρόπολη, αιώνιος φρουρός της, για να θυμίζει στην εχθρική σημαία της κατοχής, πως εκείνη ήταν προσωρινή και πως αν τα χώματα είχαν σκλαβωθεί, οι ψυχές, οι άνθρωποι κι η ιστορία ήταν ελεύθερα και ήταν Ελληνικά.


Σ’ αυτόν τον αιώνιο φρουρό του Παρθενώνα, τον περιφρονημένο σήμερα ήρωα, που τ’ όνομά του ούτε καν αναφέρθηκε στις 18 Οκτώμβρη του 1944, όταν η Ελληνική σημαία υψώθηκε και πάλι μόνη, τελείως ελεύθερη στην Ακρόπολη, στον Έλληνα αυτόν φαντάρο, που ούτε καν μνημονεύεται στην γιορτή της απελευθέρωσης της Αθήνας κάθε 18 του Οκτώβρη, σ’ αυτό το παλληκάρι που όχι μόνον άγαλμά του δεν υπάρχει πουθενά, αλλά ούτε ένας Ελληνικός δρόμος που να φέρει το όνομά του, ο τόσο πρόωρα (21 ετών) χαμένος ποιητής Βασίλης Κουρής, έχει αφιερώσει το παρακάτω ποίημα:

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΦΡΟΥΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Στων μακάρων όπου περιδιαβαίνεις, τα νησιά,
είθε του απόλλωνα να σ’ ευφραίν’ η λύρα,
ανδρείε στρατιώτη.
Ωραίο να πεθαίνεις για την πατρίδα.
και σάβανό σου τη σημαία
στο κορμί σου τυλιγμένη νάχεις,
- ωραίο είναι.
Τρόπαια ένδοξα στη μνήμη σου δε στήθηκαν,
ουδέ αγάλματά σου.
Μα των Καρυάτιδων το δάκρυ
το μνήμα σου εις αεί θ’ αδαμαντοστολίζει
και ασπασμό στο μέτωπό σου θ’ αποθέτουν
για την ημέρα εκείνη,
που του βαρβάρου το ατσάλι
της Παλλάδος καταπάτησε την πόλη,
και συ,
την γαλανόλευκη σφραγίζοντας με το φιλί σου,
στους ώμους ετύλιξες
κι από τον βράχο το άλμα έκανες προς την αθανασία,
τοις κείνων ρήμασιν πειθόμενος.

Δημήτρης Λαζογιώργος – Ελληνικός

ΕΛΛΑΣ

Αναρτήθηκε από Πελασγός

Αναρτήθηκε από Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Παπασταύρου
 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ

ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΤΣΟΥΚΑΛΕΪΚΩΝ

    2015-2016

 

1)      Κάθε Σάββατο πρωί ώρα 10 έως 11 τμήμα Δημοτικού μεικτό .   Κατηχήτρια κ.Μαρία Γκουτσούλα

2)     Κάθε Σάββατο πρωί ώρα 11 έως 12 τμήμα Γυμνασίου-Λυκείου-Φοιτητών μεικτό. Κατηχητής π. Δημήτριος Μπιλιανός.

3)     Κάθε Δευτέρα απόγευμα από ώρα 6 έως 7 παράκληση στον Άγιο Χαράλαμπο και από 7  έως 8 τμήμα ενηλίκων μεικτό. Κατηχητής π. Δημήτριος Μπιλιανός.

4)    Κάθε Πέμπτη απόγευμα 4:30 έως 5:30 τμήμα γυναικών. Κατηχήτρια κ.Θεοδοσία Καλλίστρου.

 

εκ του Ναού

ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ «ΑΣΤΕΡΑ» ΤΣΟΥΚΑΛΕΪΚΩΝ

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΑ ΤΣΟΥΚΑΛΕΪΚΩΝ ΚΑΛΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ.

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ 26-9-2010 Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΤΣΟΥΚΑΛΕΪΚΩΝ

 

ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΔΟΞΑ ΣΟΙ

 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΟ ΝΕΟ ΝΑΟ

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ.Χρυσόστομος ήρθε την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2015 το απόγευμα στην ενορία μας και ενημερώθηκε για την πορεία των εργασιών αποπεράτωσης του νέου Ναού. Ξεναγήθηκε σε όλους τους χώρους του Ναού, στο υπόγειο που λειτουργούμε τώρα, στον επάνω κυρίως Ναό που σοβατίζεται και στο παρεκκλήσιο του κοιμητηρίου που λειτουργούμε τις καθημερινές. Ευχαριστούμε πολύ τον Σεβασμιώτατο διότι με την παρουσία του μας στήριξε, μας έδωσε τις απαραίτητες συμβουλές, μας επαίνεσε για την πρόοδο του έργου και μας έδωσε την ευχή του για να προχωρήσουμε ακόμα πιό δυναμικά στην αποπεράτωση του νέου Ναού.

Μήνυμα πρός Ἐκπαιδευτικούς - Μέ τήν ἔναρξη τῆς νέας Σχολικῆς χρονιᾶς

τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν
κ.κ. Χρυσοστόμου

Ἀγαπητοί μου,

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς εἰσόδου στήν νέα Σχολική Χρονιά αἰσθάνομαι ἐπιτακτική τήν ἀνάγκη καί τό χρέος, νά ἐπικοινωνήσω μαζί σας, προκειμένου ἀφ’ ἑνός μέν νά σᾶς εὐχηθῶ, ὥστε νά ἔχετε ὑγεία καί δύναμη πρός ἐπιτέλεση τοῦ πολυευθύνου ἔργου σας, ἀφ’ ἑτέρου δέ νά μοιραστῶ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου γνωρίζοντες ὅτι μποροῦμε νά συμβάλλωμε θετικά καταθέτοντας τίς ἀπόψεις μας στό κοινό πνευματικό κανίσκιο.

Τά χρόνια στά ὁποῖα ζοῦμε εἶναι ἐξαιρετικά δύσκολα ὄχι μόνο ἀπό πλευρᾶς, οἰκονομικῆς ἤ κοινωνικῆς κρίσεως, ἀλλά ἰδιαιτέρως ἀπό πλευρᾶς πνευματικῆς πενίας, ἐλλείψεως ἀγάπης, ἐνδιαφέροντος γιά στόχους ὑψηλούς καί συνελόντ’ εἰπεῖν γιά κατάκτηση τῶν κορυφῶν τῆς γνώσεως καί τῆς καταξιώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου.

Σέ αὐτούς τούς δύσκολους καί ἀποκαλυπτικούς καιρούς, καλεῖσθε ἐσεῖς ὄχι ἀπό τούς ἀνθρώπους, ὄχι ἀπό κάποια κοσμική δύναμη ἤ ἀνάγκη, ἀλλά ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, παρ’ ὅτι σέ κάποιους αὐτό θά φανῆ ὑπερβολικό, ναί ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, νά διαδραματίσετε καίριο ρόλο στή σχέση ἀνάμεσα στόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καί στή σχέση ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί τόν συνάνθρωπο. Μόνο ὅταν ἔτσι προσλαμβάνετε τήν διακονία σας, θά καταξιωθῆτε στό χῶρο σας καί θά ἀξιωθῆτε τῆς μεγίστης τιμῆς, τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν κόπων σας καί τῆς προσφορᾶς σας ἀπό τούς ἀνθρώπους καί ἀπό αὐτήν ταύτην τήν ἱστορία.

Γνωρίζετε πολύ καλά, ἀγαπητοί Ἐκπαιδευτικοί, ὅτι ἡ παιδεία δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα στεῖρο ἐκπαιδευτικό σύστημα, ἀλλ’ εἶναι μετάδοση γνώσεως πρός καταρτισμόν τοῦ ἀνθρώπου καί καταξίωση τῆς προσωπικότητός του, ὡς διφυοῦς ὄντος, ἀφοῦ αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότης. Ὅτι δηλαδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι δισύνθετος, ψυχοσωματική δηλαδή ὀντότης, μικτός προσκυνητής, κατά τήν ὡραία αὐτή ἔκφραση καί τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.

Ἡ παιδεία εἶναι κατάθεση ψυχῆς, εἶναι ἀναγνώριση  τῆς θεοείδειας τοῦ ἀνθρώπου καί ἀποσκοπεῖ στήν καλλιέργεια, τόν εὐτρεπισμό καί τήν ὡραιότητα τοῦ ἔσω κόσμου, στήν δημιουργία ὁλοκληρωμένων προσωπικοτήτων, ἀνθρώπων μέ εὐαισθησίες καί συνείδηση εὐθύνης ἔναντι τῶν ἄλλων καί ὄχι στήν κατασκευή (δέν λέγω σκοπίμως στήν δημιουργία), ἀριθμομηχανῶν, τεχνοκρατῶν, ψυχρῶν ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων, δίκην ἀναισθήτων ὑπολογιστῶν.

Ὅλα αὐτά δοκιμάστηκαν κατά τούς τελευταῖες δεκαετίες καί ἀπέτυχαν παταγωδῶς. Ἐσεῖς οἱ ἴδιοι οἱ Ἐκπαιδευτικοί μέ τήν εὐαισθησία πού σᾶς διακρίνει, ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι στό σκαρί τοῦ Λαοῦ μας, δέν ταιριάζουν τέτοια ἐκπαιδευτικά συστήματα, τά ὁποῖα οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μέ τήν ψυχοσύνθεση καί τά ἐσώψυχα, μέ τό D.N.A. τοῦ Λαοῦ μας.

Ἡ παιδεία δέν ἀγνοεῖ τήν ἰδιοπροσωπία ἑνός συνόλου ἀνθρώπου στό ὁποῖο ἀπευθύνεται, δέν διαγράφει τίς ρίζες του, δέν παραβλέπει τήν θρησκευτικότητά του, δέν καταλύει τά ἤθη καί τήν παράδοσή του. Ἡ  ἀληθινή παιδεία, σέβεται τό παρελθόν ἀπό τό ὁποῖο διδάσκεται, γιά νά διδάξῃ, παρακολουθεῖ τό παρόν καί προσλαμβάνουσα τά μηνύματα καί τούς παλμούς τῆς σύγχρονης πραγματικότητος, σέ ἕνα γόνιμο συγκερασμό τῶν τοπικῶν ἀναζητήσεων καί τῆς γενικοτέρας προόδου καί ἐξελίξεως τῆς ἐπιστήμης καί τῆς ἀνθρωπότητος γενικώτερα, κτίζει τό μέλλον πρός ὄφελος τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ παιδεία σέβεται τήν προσωπικότητα καί τήν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου καί ἀγκαλιάζει τόν κάθε ἄνθρωπο ἀδιακρίτως φυλῆς, γλώσσης, ἐθνικότητας, θρησκεύματος κ.λ.π. κινουμένη ὅμως μέσα στά ἱστορικά πλαίσια τοῦ τόπου καί τῶν ἀνθρώπων στούς ὁποίους παρέχεται.

Τά περισσότερα ἐκπαιδευτικά συστήματα εἶναι δυστυχῶς καθαρῶς οὐμανιστικά, ἔχουν δηλαδή ὡς κέντρο τόν ἄνθρωπο, ὄχι ὅπως τόν περιγράψαμε παραπάνω, ἀλλά ὅπως τόν θέλει ὁ Γερμανός φιλόσοφος Φόιερμπαχ «Ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ὅ,τι τρώει». Γι’ αὐτό καί κούρασαν καί ξεπεράστηκαν. Κέντρο τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος πρέπει νά εἶναι ὁ Θεάνθρωπος γι’ αὐτό καί πρέπει νά παρέχεται μιά θεανθρώπινη παιδεία. Ἲσως ὅλα αὐτά φαίνονται οὐτοπία, ἀφοῦ ἔχομε φτάσει πλέον στό ἄκρον τῆς πνευματικῆς πενίας καί τό χεῖλος τῆς πνευματικῆς καταστροφῆς. Ἀλλά γνωρίζετε ὅτι «γιά νά γυρίσῃ ὁ ἥλιος θέλει δουλειά πολλή» καί ὅτι τίποτε δέν εἶναι ἀκατόρθωτο.

Ἀγωνιστῆτε, ἀγαπητοί μου ἐκπαιδευτικοί, ὅλων τῶν βαθμίδων, ὣστε νά καλύψετε τά τεράστια πνευματικά κενά πού κατέλιπαν στήν ἐποχή μας συστήματα πού ἀβασάνιστα υἱοθετήθηκαν καί στανικά ἐπεβλήθησαν.

Δουλέψτε γιά νά γεφυρωθῆ τό χάος, τό ὁποῖο ἐδημιουργήθη μέ τίς ἄκριτες καί ἀψυχολόγητες ἐνέργειες πού κατέστρεψαν ὅ,τι εἴχαμε παραλάβη ὡς σκυτάλη καί ἱερά παρακαταθήκη καί κληρονομιά πνευματικά πολύτιμη.

Σέ σᾶς ἐναποθέτομε τίς ἐλπίδες καί τήν πορεία τῶν παιδιῶν μας. Στούς ὤμους σας ἀκουμπάει ἡ Ἑλλάδα.

Εἴμαστε μαζί σας στόν ἀγῶνα γιά νά σταματήση ὁ πνευματικός κατήφορος, ἡ πτωχεία στήν παιδεία μας, ἡ λεξιπενία τῶν συγχρόνων νεολλήνων, ἡ ἄγνοια καί ἡ παραχάραξη τῆς ἱστορίας, ἡ κατάπτωση τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν καί ἰδανικῶν, ὁ εὐτελισμός τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Εἴμαστε μαζί σας γιά ἕνα ἀγῶνα, νά στήσωμε πάνω σέ ὑγιεῖς βάσεις τήν γνώση τῶν παιδιῶν μας, τῶν Ἑλληνοπαίδων, ἀλλά καί ὅποιων ἄλλων βρίσκονται στή χώρα μας, μέ βάση τήν καταξίωση καί προβολή τοῦ θεοειδοῦς ἀνθρωπίνου προσώπου.

Ἄς πορευθοῦμε, ὅλοι μας, μέ τό χέρι στήν καρδιά καί μέ συνείδηση  εὐθύνης ἔναντι τοῦ παρελθόντος, τό ὁποῖο εἶναι ἀδύνατο νά διαγράψωμε, τοῦ παρόντος τό ὁποῖο ἀπαιτεῖ νά κάνωμε θυσίες καί τοῦ μέλλοντος ἀφοῦ αὐτό θά κρίνη τήν ὅποια προσφορά καί διακονία μας σ’ αὐτό τόν κόσμο.

Δέν ἔχομε δικαίωμα νά ἀποτύχωμε καί δέν πρέπει τά παιδιά μας νά ἀπογοητεύσωμε.

«Χρωστᾶμε σ’ ὅσους  ἦρθαν, πέρασαν

Θά’ ρθοῦνε, θά περάσουν

Κριτές θά μᾶς δικάσουν

Οἱ ἀγέννητοι οἱ νεκροί».

Εἶμαι μαζί σας μέ ὅλη μου τήν ἀγάπη καί σᾶς συνοδεύει ἡ εὐχή καί ἡ προσευχή μου γιά κάθε εὐλογία ἀπό τόν Θεό καί ἐπιστηριγμό στό ἅγιο ἔργο σας, ὥστε νά καθίστασθε καθ’ ἡμέραν

«Χριστοφόρων οἰκοδόμοι ναῶν,

Ἀθλητῶν οὐρανίων ἐπιμεληταί».

Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ .

Καλή Χρονιά.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΗΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 Παιδιά μου εὐλογημένα,

            Κάθε χρόνο ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Παναγίας μας, συνεπαίρνει τό εἶναι μας καί μᾶς μεταφέρει σέ κόσμους οὐράνιους, ὃπου συμπλεκόμενοι μετά τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, ὑμνοῦμεν «τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ».

            Καθώς ἀκούεται τό συγκλονιστικό τροπάριο «Τήν σήν δοξάζουσι κοίμησιν, Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις καί Χερουβίμ καί τά φρικτά Σεραφίμ...» ὁ νοῦς μεταίρεται, ὑψοῦται, καλύνεται, λαμπρύνεται καί ἡ καρδία αἰσθάνεται ἒντονη τήν θεοείδειά της, ἐνῶ βεβαιώνεται καί πάλι ὃτι ὁ θάνατος ἐνικήθη, ἀφοῦ ἑορτάζομε χαρμοσύνως τήν μετάσταση τῆς Πλατυτέρας τῶν οὐρανῶν καί τήν τιμᾶμε, ὡς μετά τόκον παρθένον καί μετά θάνατον ζῶσαν.

            Συγχρόνως γνωρίζομε, ὃτι ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ μεγάλη μας μάνα, ἡ ἀκοίμητη προστασία καί ἡ ἀμετάθετη ἐλπίδα μας. Εἶναι ὁ ἐπιστηριγμός στίς δυσκολίες, ἡ ἀνόρθωση στίς πτώσεις μας, ἡ αἰσιοδοξία μας μέσα στόν ὠκεανό τῆς ἀπελπισίας, ἡ παρηγοριά μας στίς ὧρες τοῦ πόνου, τῆς ἀνέχειας, τοῦ κατατρεγμοῦ καί τῶν ποικίλων δυσκολιῶν.

            Πρός τήν πανακήρατη μορφή Της ἀτενίζομε, ἰδιαιτέρως σήμερα καί καρδίᾳ, χείλεσι καί ὂμμασι, προσψαύοντες τήν παντοιοτρόπως ἐκφραζομένη μητρική της στοργή καί ἀγάπη, δεόμεθα καί καθικετεύομε.

            α) Ὑπέρ τῶν προσωπικῶν μας θεμάτων, προβλημάτων, ἀδυναμιῶν καί ποικίλων δυσκολιῶν, τῶν πανταχόθεν προερχομένων.

            β) Ὑπέρ ὑγείας καί κατά Θεόν προόδου καί εὐημερίας τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας μας, διότι ἐκτός ἀπό τίς ὃποιες δικές μας φροντίδες καί τόν σύνδεσμο τῆς ἑνότητος πού εἶναι ἀπαραίτητα, ἀπαιτεῖται ἡ ἂνωθεν ἐνίσχυση καί ὁ παρά Θεοῦ ἐπιστηριγμός.

            γ) Ὑπέρ τῶν ἐν περιστάσεσι, ποικίλαις δυσκολίαις καί ἀνάγκαις εὑρισκομένων συνανθρώπων μας. Ὑπέρ τῆς νεολαίας μας, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίζει τήν ἀνεστιότητα, τήν πνευματική πενία, τήν ἀνεργία καί ζεῖ στήν ἐποχή τῆς καταπτώσεως τῶν ἀξιῶν, τῆς διαλύσεως τῶν πνευματικῶν καί τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν, τῆς ἀπαξιώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου.

            δ) Ὑπέρ τῆς Πατρίδος μας, ἡ ὁποία διέρχεται μία ἀπό τίς δυσκολότερες περιόδους τῆς πορείας της, στό διάβα τοῦ χρόνου καί τῆς ἱστορίας. Ἐξ’ ἂλλου εἶναι πανθομολογούμενη, ἡ ἰδιαιτέρα ἀγάπη καί προστασία τῆς Παναγίας μας πρός τήν Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας, ἡ ὁποία τήν τιμᾶ καί τήν μεγαλύνει ὡς Ὑπέρμαχον Στρατηγόν, πρόμαχον ἰσχυρόν, φρουρόν ἀκοίμητον καί προστάτιδα ἀκαταμάχητον. Ἡ θαυμαστή καί ἰδιαίτερη μέριμνα τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου πρός τήν Ἑλλάδα φαίνεται καί μαρτυρεῖται καί ἀπό τήν πληθύν τῶν Ἱερῶν Προσκυνημάτων, τῶν Ἱερῶν Μονῶν, τῶν μεγάλων Ναῶν καί ἀμετρήτων παρεκκλησίων καί ἐξωκκλησίων, πού εἶναι ἀφιερωμένα στή μνήμη Της.

            • Παράλληλα ὃμως μέ τίς ὃποιες ἐκ βάθους καρδίας μας δεήσεις καί μύχιες ἱκεσίες μας, ἀπαραίτητο εἶναι νά προσπαθήσωμε νά μιμηθοῦμε κατά τό μέτρο τῶν δυνατοτήτων μας, τήν Ὑπεραγία Κόρη τῆς Ναζαρέτ, τήν Θεοτόκο Μαρία στίς ἀρετές Της, καλλιεργώντας τόν ἐσωτερικό μας κόσμο μέ ταπείνωση, προσευχή, ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, νηστεία, Μυστηριακή ζωή καί ἀφοσίωση ἐν γένει στήν ἁγία μας Ἐκκλησία, ἐντός τῆς ὁποίας ἀναγεννᾶται καί σώζεται ὁ ἂνθρωπος.

            Σήμερα στήν πανέορτο μνήμη Της ἂς τήν μιμηθοῦμε στό ἒλεος καί στήν εὐσπλαχνία καί ὃπως ἐκείνη ἀνοίγει τούς κρουνούς τῆς μητρικῆς Της ἀγάπης καί μᾶς ἐλεεῖ, ἒτσι καί μεῖς νά ἀφήσωμε τήν καρδιά μας, νά ἀγκαλιάσῃ τούς ἀδελφούς μας, πού κάπου κοντά μας, δίπλα μας, μπροστά μας, ἁπλώνουν τό χέρι τους, μᾶς ἱκετεύουν μέ τά λόγια τους, μᾶς παρακαλοῦν μέ τά μάτια τους, μᾶς μιλᾶνε τόσο εὒγλωττα μέ τήν ἐκκωφαντική σιωπή τους καί ζητοῦν ἀπό μᾶς, βοήθεια, ἐνίσχυση καί ἐπιστηριγμό.

            Κάθε χρόνο τήν ἡμέρα αὐτή τήν ἀφιερώνομε στούς πτωχούς, στούς πένητες καί ἐμπεριστάτους ἀδελφούς μας καί προσφέρομε, ὡς  ἐνθυμεῖσθε καί ἀπό τά προηγούμενα χρόνια, ὃ,τι ὁ καθένας δύναται γιά νά τούς ἐνισχύσωμε σέ στιγμές πολύ δύσκολες καί καιρούς ἀπαράκλητους.

            Σᾶς παρακαλῶ, λοιπόν, ἀδελφοί, ἐφ’ ὃσον ἐπιθυμῆτε καί δύνασθε, ἐξερχόμενοι τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, νά ἀφήσετε στό δίσκο πού θά εὑρίσκεται στό Ἐπιτροπικό τοῦ Ναοῦ, τόν ὀβολόν τῆς ἀγάπης σας, ὣστε νά βοηθήσωμε τούς πολλούς πτωχούς άδελφούς μας πού βρίσκονται γύρω μας. Ἀπό αὐτά τά χρήματα, δίδομε τρόφιμα, πληρώνομε ἐνοίκια, σπουδάζομε πτωχούς μαθητάς καί φοιτητάς στήν Ἑλλάδα καί στό ἐξωτερικό, ἀντιμετωπίζομε προβλήματα ὑγείας πολλῶν συνανθρώπων μας, κυρίως περιπτώσεις πού χρειάζονται ἐξειδικευμένη ἰατρική φροντίδα στό ἐξωτερικό καί γενικά καλύπτομε ποικίλες ἀνάγκες ἀναξιοπαθούντων.

            Ἀδελφοί μου, εὒχομαι ἀπό τά βάθη τής ψυχῆς μου σέ ὃλους σας, νά ἒχετε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί διά πρεσβειῶν τῆς Παναγίας μας, νά σᾶς χαρίζῃ ὁ Κύριος, ὑγεία ψυχοσωματική, χαρά, ὑπομονή καί δύναμη γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν ὃποιων ἀντίξοων καταστάσεων καί δυσκολιῶν.

            Ἡ Παναγίας μας, νά σώζῃ διά πρεσβειών Της, ὃλους μας καί ἱδιαιτέρως τήν γλυκυτάτη καί πολυβασανισμένη, ἀπό τις δικές μας ἁμαρτίες καί τήν δική μας ἀποστασία ἀπό τόν Θεό, Πατρίδα μας.

            Τά ἒτη σας πολλά καί ἁγιασμένα.

            Σᾶς ἀσπάζομαι μέ πατρική ἀγάπη καί πατρικές εὐλογίες.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

     Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

Τὴν πάνσεπτόν σου Κοίμησιν, Παναγία Παρθένε ἁγνή

Τὴν πάνσεπτόν σου Κοίμησιν, Παναγία Παρθένε ἁγνή, 

τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη ἐν οὐρανῷ, 

καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος ἐπὶ τῆς γῆς μακαρίζομεν, 

ὅτι Μήτηρ γέγονας τοῦ ποιητοῦ τῶν ἁπάντων Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ. 

Αὐτὸν ἱκετεύουσα, ὑπὲρ ἡμῶν μὴ παύσῃ δεόμεθα, 

τῶν εἰς σὲ μετὰ Θεόν, τὰς ἐλπίδας θεμένων, 

Θεοτόκε πανύμνητε, καὶ ἀπειρόγαμε.

 

πηγή: Αναστάσιος

Εξαίσιο θαύμα του Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμ­πους

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι κάποιο θαύμα τού Αγίου Χαραλάμπου που συνέβη το 1944.

Στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στην επαρχία Τριφυλίας, υπάρχει μία γραφική πόλις με 9.000 κατοίκους, τα Φιλιατρά. Πολιούχος της πόλεως είναι ο Αγιος Χα­ράλαμπος, και κάθε χρόνο στις 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι προς τιμήν του, και κατεβαίνουν σ' αυ­τό και οι Φιλιατρινοί που μένουν στην Αθήνα...

 

Σ' αυτό το πανηγύρι πηγαίνει κάθε χρόνο και ένας ηλικιωμένος Γερμανός, ονόματι Κοντάου, με την οικο­γένειά του. Έρχεται από μακρυά. Και θα έλεγε κανείς: «Τι τού ήρθε, ώστε έτσι στα καλά καθούμενα να ξεκινά από την Γερμανία για ένα τόσο μακρινό ταξίδι»!

Ο άνθρωπος αυτός στην περίοδο της κατοχής ήταν αξιωματικός τού Γερμανικού στρατού, και για ένα διάστη­μα χρημάτισε φρούραρχος Φιλιατρών. Εκείνο τον και­ρό — βρισκόμαστε στο 1944 — μερικοί Έλληνες αντάρ­τες έκαναν κάποιο σαμποτάζ, φονεύοντας σε ενέδρα αρκε­τούς Γερμανούς. Εξαγριώθηκαν τότε οι κατακτητές και από το στρατηγείο της Τριπόλεως δόθηκε εντολή στον Κοντάου, την ημέρα που θα ξημέρωνε, στις 6 το πρωί, να καούν τα μισά Φιλιατρά και να εκτελεσθούν εκατό περίπου Φιλιατρινοί. Όπως ήταν φυσικό, τρόμος και πανικός κατέλαβε όλους τους κατοίκους. Ήξεραν ότι οι Γερμα­νικές διαταγές ήταν αμετάκλητες. Τίποτε δεν τους έσωζε από τον όλεθρο και την συμφορά. Το πρωί (19 Ιουλίου) όμως ενώ έφθασε η κανονισμένη ώρα δεν έβλεπαν καμμία κίνησι. Απόρησαν. Τι άραγε να είχε συμβή;

Εκείνη την νύχτα οι πιστοί εζήτησαν με καυτά δά­κρυα την προστασία τού Αγίου Χαραλάμπου. Και εκεί­νος ενήργησε θαυμαστά. Παρουσιάσθηκε στον Γερμανό φρούραρχο, τον Κοντάου, και τού είπε να μην εκτέλεση την διαταγή. Τού υποσχέθηκε ακόμη πως δεν θα τιμωρηθή από τον ανώτερο του και ότι θα επιστρέψη και αυτός και οι στρατιώτες του σώοι στην πατρίδα τους. Ο Κον­τάου, στην αρχή έδειχνε ψυχρός και ασυγκίνητος. Συνο­λικά ο Αγιος τού εμφανίσθηκε τρεις φορές για να τον πείση πως πρόκειται για κάτι το υπερφυσικό και πρέπει να υπακούση.

Το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο Αγιος παρουσιάσθηκε και στον Γερμανό στρατηγό στην Τρίπολι. Το πρωί ο Κοντάου εζήτησε τους ιερείς των τεσσάρων ενοριών της πόλεως. Εκείνοι παρουσιάσθηκαν έντρομοι εμπρός του. Που να ήξεραν το τι είχε μεσολαβήσει εκείνη την νύχτα! Μαζί τους εγύρισε στις Εκκλησίες των Φι­λιατρών και παρατηρούσε τις εικόνες. Στην τέταρτη Εκκλησία, στα Εισόδια της Θεοτόκου, στην επιλεγόμενη «Γουβιώτισσα» βλέποντας μία εικόνα — ένα γέροντα με κάτασπρη γενειάδα, ντυμένο ιερατικά άμφια — ανεφώνησε: «Να! αυτός είναι!» και έπεσε εμπρός του να τον προσκυνήση. Μόλις σηκώθηκε λέει στους έκπληκτους ιερείς: «Σας έσωσε ο Άγιος αυτός, που έσωσε κι' εμένα από βαρύ κρίμα».

Έτσι με την επέμβασι τού πολιούχου η πόλις εγλύτωσε από την φωτιά και την σφαγή. Θαύμα ολοζώντανο και συγκλονιστικό. Οι ψυχές όλων των Χριστιανών βυ­θίσθηκαν σε βαθειά συγκίνησι.

Το 1945 ενώ πια ο πόλεμος είχε λήξει, οι επίσημοι των Φιλιατρών ειδοποιήθηκαν από τον Κοντάου, να τον περιμένουν κι' αυτόν στην πανηγύρι τού Αγίου. Θα ερχό­ταν με την οικογένειά του να ευχαριστήση τον Άγιο που, όπως τού υποσχέθηκε, τον επέστρεψε σώο στην πατρίδα του. Έτυχε μάλιστα λόγω βλάβης τού αυτοκινήτου του και μερικών άλλων εμποδίων να φθάση στις 12 Φεβρουα­ρίου. Οι Φιλιατρινοί και όλοι οι κάτοικοι της περιφερείας τού επεφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή. Προς χάρι του επανέλαβαν την πανηγύρι. Εκείνος ανέβηκε σ' έναν εξώ­στη και μίλησε ελληνικά προς τα πλήθη. Τους είπε μά­λιστα ότι πριν αναχώρηση για την Ελλάδα είδε πάλι στον ύπνο του τον Άγιο Χαράλαμπο και τού είπε: «Σε περιμένω στα Φιλιατρά, όπου έδειξες την πίστι σου. Όλοι θα σε υποδεχθούν με μεγάλη χαρά». Συγκίνησις και ιερός ενθουσιασμός είχε καταλάβει τους πάντες.

Και το τοπικό αγιολόγιο σημειώνει:

«Τη αυτή ημέρα, δεκάτη ενάτη Ιουλίου, μνήμην ποιούμεθα τού εξαισίου θαύματος τού Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμ­πους, ος ταίς προς Θεόν πρεσβείαις πολλοί των πολιτών της Εράνης εσώθησαν εκ βεβαίας εις θάνατον καταδίκης υπό των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής εν έτει 1944».

Πράγματι, «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».

http://www.egolpion.com/